MEXICO: el pais de los mayas (I)

Me again,

zoals jullie wel weten bevind ik mij nu een goeie week in Mejicooooooooooo (komaan Kurt je kunt het: ****** toenijpen en zingen). De eerste minuten na vertrek uit de Oaxaca luchthaven voelde je al direct het verschil met de politiestaat USA: enerzijds wanorde, chaos en eigenlijk ook wel het onderontwikkelde maar anderzijds een supergevoel van vrijheid. Geen irisscan, vingerafdrukken, flikken die klaarstaan om je te beboeten zodra het hen bevalt, geen paspoortcontrole elke 5 minuten om te zien of je wel 21 bent. Tja misschien zijn zaken zoals chaos enz wel een gevolg van gebrek daaraan.

Anyway, we bezochten het pitoreske stadje Oaxaca en omstreken. Ik vertrok ook naar de site Monte Alban waar ruïnes van de eeuwenoude Zapatec cultuur zich bevinden. Het was juist zondag en dan mag de lokale bevolking de site gratis bezoeken. Dit gaf mooie beelden van lokale mensen die picnicten met hun familie in de ruïnes (vergeet het maar dat dit in Europa toegelaten wordt).

Maandag 27 juli namen we ´s avonds de nachtbus naar San Christobal de las casas. Na een mega slechte nacht gehad te hebben (na routine zal dit wel beteren), kwamen we ´s morgens juist op tijd toe om de tour naar de Sumidero Cañon nog mee te pakken. Daar varen we met een speedboatje doorheen de prachtige cañon. Ik kom oog in oog te staan met hongerige krokodillen, maar ook nu geldt de wet van Darwin.
´S avonds was the fittest echter niet zo fit meer: koorts kwam opzetten (tot 39 graden Celcius), hoest, spierpijn, hoofdpijn. Ik dacht meteen aan het ergste: Swineflue. Deze gedachte werd alleen maar versterkt doordat Koen identiek dezelfde symptomen vertoonde. De volgende dag direct naar de dokter gegaan en die stelde mij gerust (did he really??) dat het niet de mexicaanse griep was maar een maag-darmprobleem. Na wat medicijnen genomen te hebben was ik weer klaar voor het vervolg van mijn reis. Vanaf nu echter ALLEEN!!! Jaja jullie horen het goed: vanaf nu reist de Clintmaster alleen. Misschien zal ik Koen nog tegenkomen maar concrete plannen zijn nog niet gemaakt.

Donderdag 30 juli vertrok ik dus alleen naar Palenque, waar ik in de bloedhete jungle de bekende maya ruïnes bezocht heb. Dit was echt prachtig (foto).

Ik kan dit echt aanraden voor iedereen die naar Mexico komt. Hier lag trouwens voor de eerste keer in mijn reis de malariamug op de loer. In de namiddag ging het naar de watervallen van Misol-Ha (foto) en Aqua Azul. In dit blauwe water bracht een verfrissende duik heel wat soelaas tot de verschroeiende hitte in de jungle. Daar, wandelend, schiet in de verte plots una mama de una grande familia recht en doet teken naar mij. Ik dacht dat dit gebaar naar iemand anders was en liep nietsvermoedend door tot ik wat verder bij de arm gegrepen werd door 2 meisjes ( ik schat ze 16 jaar oud). Het bleek dat ze met mij op de foto wilden. Voor eventjes voelde ik mij een filmster :-) .

Na ´s nachts in een kamer geslapen te hebben waar het 35 graden was, vertrok ik de volgende morgen naar Campeche. Hier arriverend, ontmoet ik 2 engelse wereldreizigers met wie ik nu iets moet gaan eten ...

Hasta Luego
Zapatista Clint